Guardian in a Golden Collar

Guardian in a Golden Collar

By John Aguiar

They say a dog is a man’s best friend, but for those who knew Mecco, he was much more—he was a silent protector with a human heart. Brought home as a puppy by my father, Mecco and I shared a bond that was immediate and profound. As he grew from a playful, naughty pup into a loyal companion, it became clear he possessed an uncanny emotional intelligence. He didn’t just wag his tail; he read faces, understood human emotions, and navigated our world with a wisdom that felt almost human.

Mecco’s loyalty wasn't just shown through play; it was proven through courage. He was our family's guardian on more than one occasion:

The Rabid Dog: When a stray, rabid dog entered our compound while I was outside, Mecco appeared from nowhere, risking his life to drive the threat away and keep me safe.

The Russell’s Viper: One afternoon, my mother was walking behind the house, unaware that a deadly Russell’s Viper lay in her path. Mecco sensed the danger before she saw it. He grabbed her saree in his teeth and pulled her back with a strength born of pure instinct, saving her from a fatal strike.

During those years, the Ponda municipality was strict about stray dog control, and pet owners were required to license their companions. We proudly got Mecco his license, hanging the brass tag from his collar. He seemed to sense the importance of it, wearing the tag like a piece of fine jewelry—an ornament that signaled he belonged to us.

Every day followed a rhythm. When I left for school, Mecco would retreat to a corner, his sadness evident. But he had an internal clock that never failed. He knew exactly when the famous

  Rajanikant bus would be round the corner. Like clockwork, he would wait in the steps. The moment I alighted, he would burst into a frantic, joyful dance—running into the house and back out again, jumping on me in celebration of my return.

The ritual ended on a day that remains etched in my memory. I stepped off the bus, but the stairs were empty. There was no bark, no frantic running, and no joyous greeting. Inside, I found the unthinkable: Mecco lying in a pool of blood, surrounded by my grieving family.
He had stepped outside for a moment, and despite the license clearly visible around his neck—the very "ornament" meant to protect him—a municipality shooter had taken his life. The pain was so raw that my father, fueled by grief and rage, almost took justice into his own hands.

Though decades have passed, Mecco’s memory has not faded. He was a hero who saved my mother and me, a friend who waited for every bus, and a soul who loved us unconditionally. Even today, the thought of him brings a tear to my eye—a small tribute to the dog who was far more human than the world that took him away.

सोन्याच्या पट्ट्यातला तो आमचा रक्षक

​लेखक: जॉन आगियार

​असं म्हणतात की कुत्रा माणसाचा सर्वात चांगला मित्र असतो, पण ज्यांनी 'मेक्को'ला पाहिलं होतं त्यांच्यासाठी तो फक्त एक प्राणी नव्हता—तो एक मानवी हृदय लाभलेला आमचा मूक रक्षक होता. माझे वडील त्याला लहान असताना घरी घेऊन आले आणि पहिल्या दिवसापासूनच माझं आणि त्याचं एक अतूट नातं तयार झालं. बागडणाऱ्या खोडकर पिल्लापासून एका निष्ठावान सोबत्यापर्यंतचा त्याचा प्रवास थक्क करणारा होता. त्याच्याकडे एक अजब भावनिक समज होती. तो फक्त शेपटी हलवायचा नाही, तर तो आमचे चेहरे वाचायचा, आमची सुख-दुःखं समजून घ्यायचा. त्याच्या वागण्यात माणसांनाही लाजवेल असं शहाणपण होतं.

​मेक्कोची निष्ठा फक्त खेळण्यापुरती मर्यादित नव्हती, तर ती वेळोवेळी त्याच्या शौर्यातून सिद्ध झाली होती. तो एकापेक्षा जास्त वेळा आमच्या कुटुंबाचा 'कवच' बनून उभा राहिला:

• ​पिसाळलेला कुत्रा: एकदा मी अंगणात असताना एक पिसाळलेला मोकाट कुत्रा आत घुसला. कुठून तरी मेक्को धावून आला आणि स्वतःचा जीव धोक्यात घालून त्याने त्या कुत्र्याला पिटाळून लावलं आणि मला सुरक्षित ठेवलं.
• ​घोणस साप (Russell’s Viper): एका दुपारी माझी आई घरामागच्या बाजूला चालत होती. तिला अजिबात कल्पना नव्हती की तिच्या वाटेत एक अत्यंत विषारी घोणस साप बसला आहे. आईला तो दिसण्याआधीच मेक्कोला धोक्याची चाहूल लागली. त्याने चपळाईने आईच्या साडीचा पदर दातांनी पकडला आणि पूर्ण ताकदीनिशी तिला मागे खेचलं. त्याच्या त्या उपजत बुद्धीमुळे आई त्या जीवघेण्या दंशातून वाचली.

​त्या काळात फोंडा नगरपालिकेकडून मोकाट कुत्र्यांवर कडक नियंत्रण ठेवलं जायचं. पाळीव कुत्र्यांचा परवाना घेणं बंधनकारक होतं. आम्ही अभिमानाने मेक्कोचा परवाना काढला आणि तो पितळी बिल्ला त्याच्या गळ्यातल्या पट्ट्यात अडकवला. त्यालाही त्याचं महत्त्व समजलं असावं, कारण तो बिल्ला तो एखाद्या दागिन्यासारखा मिरवायचा—तो त्याच्या आमच्या कुटुंबाचा भाग असल्याचा पुरावा होता.

​आमचा रोजचा एक ठरलेला नियम होता. मी शाळेत जायला निघालो की मेक्को कोपऱ्यात जाऊन उदासपणे बसायचा. पण त्याच्याकडे जणू एक नैसर्गिक घड्याळ होतं जे कधीच चुकत नसे. 'रजनीकांत' ही प्रसिद्ध बस वळणावर कधी येणार, हे त्याला बरोबर माहीत असायचं. अगदी वेळेवर तो पायऱ्यांवर येऊन माझी वाट बघत बसायचा. मी बसमधून उतरल्याचा क्षण म्हणजे त्याच्यासाठी उत्सवासारखा असायचा—तो आनंदाने वेडा होऊन घरात आणि घराबाहेर फेऱ्या मारायचा, माझ्या अंगावर झेप घेऊन माझं स्वागत करायचा.

​पण त्या दिवसाने हा सगळा आनंद हिरावून घेतला—तो दिवस आजही माझ्या स्मरणात जसाच्या तसा कोरलेला आहे. मी बसमधून उतरलो, पण पायऱ्या रिकाम्या होत्या. तिथे ना भुंकण्याचा आवाज होता, ना ती आनंदाने मारलेली झेप. मी आत गेलो आणि जे पाहिलं त्याने माझ्या पायाखालची जमीनच सरकली: मेक्को रक्ताच्या थारोळ्यात पडला होता आणि माझं कुटुंब रडत उभं होतं.

​तो काही क्षणांसाठी घराबाहेर गेला होता आणि त्याच्या गळ्यात तो परवाना, तो पितळी बिल्ला स्पष्ट दिसत असूनही—ज्याने त्याचं रक्षण करायला हवं होतं—नगरपालिकेच्या नेमबाजाने त्याची शिकार केली होती. तो दु:खाचा आवेग इतका तीव्र होता की रागाच्या भरात माझे वडील जवळजवळ त्या मारेकऱ्याला धडा शिकवायलाच निघाले होते.

​दशकं उलटून गेली, पण मेक्कोच्या आठवणी आजही ताज्या आहेत. तो एक असा नायक होता ज्याने माझं आणि आईचं प्राण वाचवले; तो एक असा मित्र होता जो प्रत्येक बसची वाट पाहायचा; तो एक असा जीव होता ज्याने आमच्यावर बिनशर्त प्रेम केलं. आजही त्याची आठवण काढली की डोळ्यांत पाणी येतं—त्या जीवासाठी ही एक छोटीशी श्रद्धांजली, जो त्याला मारणाऱ्या जगापेक्षा कितीतरी पट जास्त 'माणूस' होता.

भांगराच्या पट्ट्यांतलो तो आमचो रक्षक

​लेखक: जॉन आगियार

​अशें म्हणटात की सुणो हो मनशाचो सगळ्यांत बरो इश्ट आसता, पूण जाणी 'मेक्को'क पळयिल्लो तांच्या खातीर तो फकत एक प्राणी नाशिल्लो—तो एक मानवी काळजाचो आमचो मूक रक्षक आशिल्लो. म्हजे बापूय ताका ल्हान आसतना घरा घेवन आयले आनी पयल्याच दिसा सावन म्हजें आनी ताचें एक अतुट नातें तयार जालें. बागडपी खोडकर पिला सावन एका निष्ठावान सांगात्या मेरेनचो ताचो प्रवास अजापाचो आशिल्लो. ताचे कडेन एक वेगळीच भावनीक समज आशिल्ली. तो फकत शेंपडी हालयनासलो, तर तो आमचे चेहरे वाचतालो, आमचीं सूख-दुख्खां समजुं घेतालो. ताच्या वागण्यांत मनशांकूय लजेवपा सारकी हुशारी आशिल्ली.

​मेक्कोची निष्ठा फकत खेळपा पुरती मर्यादित नाशिल्ली, तर ती वेळोवेळार ताच्या शौर्यांतल्यान सिद्ध जाल्ली. तो एका परस चड वेळा आमच्या कुटुंबाचें 'कवच' जावन उबो रावलो:

• ​पिसाळिल्लो सुणो: एकदां हांव आंगणांत आसतना एक पिसाळिल्लो सुणो भितर सरलो. खंयच्यान तरी मेक्को धांवून आयलो आनी स्वताचो जीव धोक्यांत घालून ताणें त्या सुण्याक थंयच्यान धांवडावन लायलो आनी म्हाका सुरक्षित दवरलो.
• ​घोणस सोरोप (Russell’s Viper): एका दनपारा म्हजी आवय घरा फाटल्या वटेन चलताली. तिका कल्पनाच नाशिल्ली की तिचे वाटेर एक भयानक विखारी घोणस सोरोप बसला. आवयक तो दिसपा पयलींच मेक्कोक धोक्याची जाणविकाय जाली. ताणें चपळायेन आवयच्या साडयेचो पदर दांतांनी धरलो आनी पुराय ताकतीन तिका फाटीं ओडली. ताच्या त्या उपजत बुद्धीक लागून आवय त्या जीवघेण्या दंशांतल्यान वाचली.

​त्या काळांत फोंड्यां नगरपालिके कडल्न रस्त्यावयल्या  सुण्यांचेर कडक नियंत्रण दवरलें वतालें. पाळीव सुण्यांचो लायसन्स घेवप बंधनकारक आशिल्लें. आमी अभिमानान मेक्कोचो लायसन्स काडलो आनी तो पितळचो बिल्लो ताच्या गळ्यांतल्या पट्ट्यांत आडकयलो. ताका लेगीत ताचें म्हत्व समजलें आसूंये, कारण तो बिल्लो तो खंयच्याय दागिन्यावरी मिरयतालो—तो आमच्या कुटुंबाचो भाग आशिल्ल्याचो तो पुरावो आशिल्लो.

​आमचो दिसाचो एक थारिल्लो नेम आशिल्लो. हांव शाळेत वचूंक भायर सरलो की मेक्को कोपऱ्यांत वचून दुख्खी जावन बसतालो. पूण ताचे कडेन जणू एक सैमीक घड्याळ आशिल्लें जें केन्नाच चुकिनासले. 'रजनीकांत' ही फामाद बस वळणार केन्ना येतली, हें ताका बरोबर खबर आसतालें. सारक्या वेळार तो पांयऱ्यांचेर येवन म्हजी वाट पळयत बसतालो. हांव बसंतल्यान देंवलो की तो क्षण ताच्या खातीर एका उत्सवावरी आसतालो—तो उर्बेने वेडो जावन घरांत आनी घरा भायर फेरे मारतालो, म्हजेर झेप घेवन म्हजें स्वागत करतालो.

​पूण त्या दिसान हें सगळें सूख हिरावून घेतलें—तो दीस आजूनय म्हज्या उगडासांत तसोच कोरून दवरला. हांव बसंतल्यान देंवलो, पूण पांयऱ्यो रित्यो आशिल्ल्यो. थंय ना भुंकपाचो आवाज आशिल्लो, ना ती उर्बेची झेप. हांव भितर गेलो आनी जें पळयलें ताणें म्हजे पांय कापले: मेक्को रक्ताच्या थारोळ्यांत पडलो आशिल्लो आनी म्हजें कुटुंब रडत उबें आशिल्लें.

​तो कांय वेळा खातीर घरा भायर गेलो आशिल्लो आनी ताच्या गळ्यांत तो लायसन्स, तो पितळचो बिल्लो स्पश्ट दिसता आसूनूय—ज्या बिल्ल्यान ताचें रक्षण करपाक जाय आशिल्लें—नगरपालिकेच्या नेमबाजान ताची शिकार केल्ली. तो दुख्खाचो आवेग इतलो खर आशिल्लो की रागाच्या भरांत म्हजे बापूय त्या सुण्याक मारप्याक धडो शिकोवपाकूच भायर सरिल्ले.

​धाकां उजवाडून गेलीं, पूण मेक्कोच्यो यादो आजूनय ताज्यो आसात. तो एक असो नायक आशिल्लो ज्याणें म्हजो आनी आवयचो जीव वाचयलो; तो एक असो इश्ट आशिल्लो जो दर एका बसची वाट पळयतालो; तो एक असो जीव आशिल्लो ज्याणें आमच्याचेर बिनशर्त मोग केलो. आजूनय ताची याद काडली की दोळ्यांत उदक येता—त्या जिवा खातीर ही एक ल्हानशी श्रद्धांजली, जो ताका मारपी संवसारा परस कितल्या तरी पटीन चड 'मनीस' आशिल्लो.