The Harmony of Two Faiths: A Personal Journey Through Farewell

 

The Harmony of Two Faiths: A Personal Journey Through Farewell

John Aguiar

Growing up in a household where two distinct religions coexist is often viewed by outsiders as a challenge. For me, it was a masterclass in peace. My parents never fought over religion; instead, they built a home on a foundation of mutual respect that extended even into their final departures.
In the heart of Ponda, Goa, I navigated the profound philosophies of both Christianity and Hinduism through the lens of grief and gratitude.
Two Paths, One Destination
When my father passed, we followed the solemn traditions of the Roman Catholic Church. The Requiem Mass at St. Anne’s Church was a tapestry of communal prayer, incense, and the hope of resurrection. We laid him to rest in the quiet earth, followed by the "Month’s Mind" mass and the annual blessings of the grave. The focus was on the soul’s journey toward eternal rest and the comfort of the congregation.
In contrast, when my mother—who remained devoted to her Hindu faith—passed away, the air was filled with the scent of camphor and the heat of the pyre. At the crematorium near the Maruti Temple, we performed the ancient rites:
Antyesti: The final sacrifice of the body to Agni.
Asthi Visarjan: The immersion of ashes, symbolizing the return to nature.
Pinda Daan & 12-Day Rites: Rituals to ensure the soul's peaceful transition.
Annual Shraddha: The offering of Amanya to Brahmins to honor her memory.
A Legacy of Understanding
Seeing these two protocols play out wasn't a source of confusion, but of clarity. I realized that while the rituals differed—one preferring the earth, the other the fire—the underlying intent was identical: to honor a life well-lived and to find peace in the infinite.
My parents’ marriage was a quiet revolution. They didn't need to debate theology because they practiced the highest form of it: tolerance. My father found grace in the pews of St. Anne’s, while my mother found solace in the shadow of the Maruti Temple. By honoring both, I didn't just perform "last rites"; I upheld the harmony they lived by every day.
The Takeaway
To have parents from two faiths is to be given two keys to the same door. It taught me that faith is not a wall to keep others out, but a bridge to lead us home. In the silence of the church and the smoke of the crematorium, I found the same thing: unconditional love.



दोन धर्मांचें एकचारपण: निमाणो निरोप - एक खाजगी प्रवास
जॉन आगियार

दोन वेगवेगळ्या धर्मांचो सांगात आशिल्ल्या घरांत व्हड जावप म्हळ्यार भायल्या लोकांक एक व्हड आव्हान दिसूं येता. पूण म्हजे खातीर ती शांतीकायेची एक व्हडली पाठशाळाच आशिल्ली. म्हज्या आवय-बापायन धर्माच्या विशयाचेर केन्नाच झगडीं केलीं नात; ताच्या बदला तांणी परस्परांच्या आदराच्या आदारार एक घर उबारलें, आनी हो आदर तांच्या निमाण्या निरोपाच्या वेळारूय तितलोच दिसलो.
फोंडें-गोंयच्या काळजांत, दुख्ख आनी उपकाराच्या भावनेंतल्यान हांवें क्रिस्तांव आनी हिंदू ह्या दोनूय धर्मांच्या खोलायेच्या तत्त्वज्ञानाचा अणभव घेतलो.
दोन वाटो, एकूच थळ
जेन्ना म्हजे बापूय देवादिक जाले, तेन्ना आमी रोमी कॅथलिक चर्चेच्या निवळ परंपरांचें पालन केलें. सेंट अॅन चर्चेतली रॅक्वियम मास (Requiem Mass) म्हळ्यार समूहीक प्रार्थना, धुंवाळ (incense) आनी पुनरुत्थानाच्या (resurrection) आशेचो एक सोबीत संगम आशिल्लो. आमी ताका शांत जमीनींत विसावो दिलो. उपरांत 'मंथ्स माइंड' (Month’s Mind) मास आनी थडग्याचो वर्सुकी आसिर्वाद (blessing) घेवप जालें. हांतूंत आत्माच्या शाश्वत विसाव्या कडेन आशिल्लो प्रवास आनी सभासदांच्या दिलाशाचेर भर आशिल्लो.
हाचे उरफाटें, जेन्ना म्हजी आवय – जी आपल्या हिंदू धर्माचेर निश्ठावान आशिल्ली – देवादिक जाली, तेन्ना मारुती देवळा लागसल्ल्या मसंडेंत कापराचो सुगंध आनी लाकडाच्या सरणाची ऊब पसरील्ली. आमी थंय तीं पुर्विल्लीं कार्य केलीं:
अंत्येष्टी: अग्नीक कुडीची निमाणी आहुती.
अस्थी विसर्जन: अस्थींचें विसर्जन, जें निसर्गा कडेन परत वचपाचें प्रतीक.
पिंड दान आनी 12 दिसांचें कार्य: आत्म्याक शांततायेचो प्रवास मेळचो म्हूण केल्लीं कार्य.
वर्सुकी श्राद्ध: तांच्या यादीक मान दिवपा खातीर ब्राह्मणांक आमंत्रण दिवप.
समजुतीचो वारसो
ह्यो दोन वेगळ्यो पद्दती पळोवप म्हजे खातीर गोंधळाचें न्हय, तर स्पश्टतेचें कारण जालें. म्हाका जाणवलें की कार्य वेगळें आसलें तरी – एकान जमीनीक पसंत केलें, जाल्यार दुसऱ्याक उजो – मूळ उद्देश एकूच आशिल्लो: एका सुखी जिणेचो मान राखप आनी अनंत तत्वांत शांतताय सोदप.
म्हज्या आवय-बापायचें लग्न म्हळ्यार एक शांत क्रांती आशिल्ली. तांकां धर्मशास्त्राचेर वाद घालपाची गरज लागली ना कारण तांणी ताचें सर्वोच्च रूप पाळ्ळें: सहनशीलताय. बापायान सेंट अॅनच्या बांकांचेर कृपेचो (grace) सोद घेतलो, जाल्यार आवयन मारुती देवळाच्या सावळेंत विसावो सोदलो. दोनूय धर्मांचो मान राखून हांवें फकत 'निमाणें कार्य' केलें ना; तर तांणी जिणेत पाळ्ळें तें एकचारपण सांबाळ्ळें.
शिपावट
दोन धर्मांचे आवय-बापूय आसप म्हळ्यार एकाच दाराच्यो दोन चाव्यो मेळप. ताणें म्हाका शिकयलें की धर्म ही लोकांक भायर दवरपाची वंय न्हय, तर घरा कडेन व्हरपी एक पूल. चर्चेच्या शांततायेत आनी मसंडेंच्या धुंवांत म्हाका एकूच गझल मेळ्ळी: निश्वार्थ मोग.